‘સટ્ટાક..’ શગૂન નાં ગુલાબી કોમળ ગાલ ઉપર રસિકભાઇનો ડાબો હાથ પડી ગયો. નાજુક શગૂનનાં કાનમાં તમરા બોલી ગયા અને આંખો સામે લાલ-પીળા ધબ્બા! ‘તુ? તું એ રાસ્કલની સાથે હતી?’ રસિકભાઇનો ત્રાડ જેવો અવાજ સંભળાયો : “મને વિશ્વાસ નથી આવતો કે મારી દીકરી એ લબાડ સાથે હોય શકે? અરે, જરાક વિચાર તો કર કે ક્યાં તારું ખાનદાન અને ક્યાં એના ગોબરમાં ખદબદતા કીડા જેવું કલ્ચર? ક્યાં તારા સંસ્કાર અને ક્યાં એ હલકટ કયાં તારુ ભણતર અને ક્યાં એ અંગુઠા છાપ અડબંગ, કયાં તારુ સ્ટેટ્સ અને ક્યાં એનું સ્ટેન્ડ? તને શરમ આવવી જોઇએ શરમ.” “પણ પપ્પા… હું વિક્કીને પ્રેમ કરુ છું. તેના વિના હું રહી શકુ એમ નથી. હું મરી જઇશ પણ તેને છોડીશ નહી.” “તુ એને છોડે કે ન છોડે, પણ એને તારાથી છોડાવવા માટે મારી પાસે એક હજાર રસ્તા છે સમજી? સીધી આંગળીએ ઘી નહી નીકળે તો આંગળી વાંકી કરતા પણ મને આવડે છે. તું હજી રસિક હીરજી વાછાણીને નથી ઓળખતી વર્ષો પહેલા તારી ફઇ અને મારી લાડકી કુંવારી બહેન નીરૂપમાએ… આવી જ એક ભૂલ કરી હતી.
શગૂન ધ્રુજી ગઇ આંખમાં પાણી આવી ગયા. રસિક વાછાણી દીકરીને ત્યાં જ છોડી દઇને પોતાનાં રૂમમાં જવા નીકળી ગયા અને બરાબર એના ગયા પછીની પાંચમી સેકન્ડે શગુનનો ફોન વાઇબ્રેટ થવા લાગ્યો. કોઇની રીંગ આવી રહી હતી. બારણું અડતું કરીને શૂગને પર્સ માંથી ફોન કાઢ્યો તો સ્ક્રીન સેવર ઉપર “જાનમ” લખેલું હાઇલાઇટસ થતું હતું. શગૂને ફોન ન ઉપાડ્યો. સામેથી આઠ રીંગ આવી. અંતે શગૂને ફોનની સ્વીચ્ડ ઓન કરી કે સામેથી વીકીનો અવાજ સંભળાયો : “શગૂન, હુ કયારનોય ફોન કરુ છું પણ તું ઉપાડતી નથી યાર? મને અહીં દિલમાં થડકાં ચાલુ થયા છે કે તું કૈંક સીરીયસ પ્રોબ્લેમમાં છે. શું તકલીફ તો નથી ને? થયું કે, તુ રસ્તામાં હોઇશ અને તારું એકટિવા બગડ્યુ હશે? તને કોઇ કમબખ્તે એ છેડતી કરી હશે? કે આ કાળઝાળ તડકામાં તને ચક્કર આવી ગયા હશે! પણ યાર… તુ મારાથી છુટી પડ્યા પછી મને કોઇ મજા ન આવી એટલે તને ફોન- જવાબમાં શગૂનથી ડૂસકુ મૂકાઇ ગયું. બીજા દિવસે શગૂન વીક્કીનાં “વીક્કી મોટર ગેરેજ” ની લીંબડા હેઠે કરેલી ઘાસપૂળા કંતાનની બનેલી “ ઓફિસ” ,માં વીક્કીનાં ચાર ચાર મિકેનિક આસિસ્ટન્ટની હાજરીમાં ગઇકાલે બનેલી આપવીતી કહી રહી હતી અને ચારે ચાર મિકેનિક “ભાભી… ભાભી.. પ્લીઝ રડો નહી”
“ડોન્ટવરી” એ બાબતની ચિંતા ન કર. તારા પપ્પાનું બ્રેઇન વોશ કરી શકે એવા સાયલન્ટ ધોબી મારી પાસે છે. તારા પપ્પા રાજીખુશીથી માની જશે એની ગેરંટી.” “પણ આપણી પ્રેમ કહાનીમાં બ્રેક આવી ગઇ એનું શું?” “બ્રેક તૂટી જશે “ “ધોબો ઉપડી જશે” વીક્કીએ આશ્વાસન આપતા કહ્યું : “એવી નાહકની ચિંતા ના કરતી. બધુ ઓ.કે થઇ જશે અને આપણે પતિપત્ની બની જશું…” આ વાતને આશરે પંદરેક દિવસ વીતી ગયા. હવે બધુ શાંત થઇ ગયું હતું રસિક વાછાણીનાં ડિટેકિટવો રોજેરોજની “નીલ” માહિતી આપતા હતા. રસિક વાછાણીને થોડું આશ્વર્ય તો થયું કે વીક્કી આમ સાવ ડાહ્યોડમરો બની જશે એવું તો ધાર્યુ જ નહોતું. એક દિવસ એ એમની કાર લઇને વાતનો તાગ મેળવવા ખૂદ “વિકકી મોટર ગેરેજ” માં ગયા. વિકકી અને તેનાં મિકેનિકે એલર્ટ થઇ ગયા. પણ ગાડી સર્વિસમાં આવી હતી અને રસિક વાછાણી એક કસ્ટમર તરીકે આવ્યા હતા. સાંજે ગાડી ઓ.કે થઇ ગઇ નાના નાના ટાબક ટૂબક રીપેરીંગ અને સર્વિસનું થઇને માત્ર બારસો બોતેરનું બીલ રસિક વાછાણીનાં હાથમાં આવ્યું.
“અરે વ્હાય? તારી સાથે વાત કર્યા વગર હું જીવી જ નહી શકુ..નહી..નહી.. આ શર્ત મને મંજુર નથી” “અરે પણ મારી વાત તો સાંભળ. અમે કાલે ટેક્ષી કરીને બોમ્બે જવા નીકળીએ છીએ મારી સાથે મારી મમ્મી અને પપ્પા છે.” ભૂલેચૂકેય તારો ફોન આવે તો…અર્થનો અનર્થ થઇ જાય. એક તો તારું નામ માંડ ભૂલ્યા છે…પણ હા, એવી ખબર પડી કે મારા પપ્પા તારા ગેરેજે ગાડી રીપેરીંગ કરાવવા આવ્યા હતા” “હા, આવ્યા હતા અને તારી ગાડી રીપેર કરી દીધી પણ છે. મેજર રીપેરીંગ નહોતું થોડા ઘોબા ઉપાડવાના હતા, ઉપાડી દીધા” “પણ તે બીલ બહુ ઓછુ લીધું એવી ખબર પડી મારા ભાઇને મારા પપ્પા ફોનમાં કહેતા હતા” “હા..જાનુ. સસરાજી પાસેથી વધારે રકમતો ન જ લેવાયને? ગમે તેમ તોય “મારા ભાવિ સસરા છે” “લુચ્ચો. ઠીક લે ચલ, ફોન મૂકુ..” પણ હા, મે કીધું તેનું ધ્યાન રાખજે” “ ઓ.કે બાય બાય ટાટા..”
પોણા કલાક પછી રસિક વાછાણી, લીના વાછાણી, શગૂન વાછાણી અને ડ્રાયવર શહેરની હોસ્પિટલમાં સારવાર લઇ રહ્યાં હતા. આમ ખાસ કોઇને વાગ્યુ નહોતું પણ માનસિક ગભરાહટને કારણે અસ્વસ્થ હતા. જોકે રસિક વાછાણી દસેક મિનિટ બે ભાન જેવું રહ્યા હતા. એમણે આંખો ખોલી તો સામે ડોકટર સ્ટેથોસ્કોપ લઇને ઊભા હતા. વાછાણી ઊભા થઇ ગયા. “હું કયાં છું? મને શું થયું છે? હું અહી કઇ રીતે આવ્યો?” “તમે બીલકુલ ઓ.કે છો જેન્ટલમેન” ડોકટરે હસતા હસતા કહ્યું “તમે જ નહી પણ તમારા પત્ની, તમારી દીકરી અને ડ્રાયવર બધા જ સેઇફ છો અને તમે સીટીની જ ડો.ચૌહાણની હોસ્પિટલમાં છો” “પણ અમારે મુંબઇ..” “હા…હા.. ડોન્ટવરી. તમે મુંબઇ જઇ શકશો જ. ગાડી પણ તૈયાર છે.” ત્યાં જ શગૂન અને લીના ગભરાટભરી સ્થિતીમાં ત્યાં આવી પહોંચ્યા થોડીવારે ડ્રાયવર પણ આવ્યો. “અરે.. આપણે બધા અહીં કેવી રીતે? મને…ખ્યાલ જ નથી.. પ્લીઝ..મને કહો”
હવે બીજી વાત સ્પષ્ટ કરું તો તું જે છોકરીને પ્રેમ કરતો હતો એજ છોકરીનો હું બાપ છું અને એકિસડન્ટ પછી તને એની ખબર પડી ય ગઇ છે અને હવે મારી દીકરી શગૂનની સગાઇનું માગુ લઇને આવ્યો છું. મારા ખાનદાનમાં એક પરંપરા ચાલી આવે છે છે કે અમારી ફેમિલીનાં કોઇપણ સભ્યને કદિ “ચીપ” વસ્તુ પસંદ નથી કરી પણ હંમેશા ક્રીમ ચીજ જ ઉઠાવી છે. “આજે એ અભિમાનમાં બેવડો વધારો થયો કે મારી શગૂને જોઇ વિચારીને મેળવવા માટે હું જાતને ગૌરવશાળી માનું છું” અને જવાબમાં વીકે, રસિક વાછાણીને પગે પડી ગયો. સગાઇવિધિ પતી ગયા પછી ટેક્ષીનો ડ્રાયવર અસલમ વીક્કી રાઠોડ સાથે દલીલ કરતો હતો : “અરે પણ પચ્ચીસ હજાર નક્કી કરીને તું પાંચ હજાર જ આપે છે? અરે, તને ખબર છે કે ખટારાની ટક્કરથી હું કેમ બચ્યો છું?! માંડ માંડ કંટ્રોલ રાખ્યો નહિંતએ આખી ગાડીનો ખુરદો બોલી ગયો હોત!!
લેખક : યોગેશ પંડ્યા